Am Speicher 11-15
10245 Berlin
Google maps
S-Bahn Treptower Park/Ostkreuz

Opening met live music by Almost Charlie (D) na 19 uur
29 juni | Jeremy O’Hara (USA) na 19 uur
5 juli | Tim Neuhaus und band (D) na 19 uur
11 juli | Susie Koch (D) na 19 uur
12 juli | Trike (CN), Lasse Matthiesen (DK) na 19 uur

Zie voor meer informatie
www.whiteelephantcollective.com

Ik stap Galerie Gist binnen met de verwachting dat er een installatie bestaande uit een vlezige knie en een pruik op mij wacht. Tot mijn grote verbazing is het een foto-expositie. Maar de fotografie van Cristina Marques, Laura d’Ors en Qui Yang stelt mij geenszins teleur. Deze drie kunstenaars kennen elkaar niet, er is geen sprake van een samenwerking, maar toch sluiten de werken nauw op elkaar aan. Alle werken aan de witte galeriemuren schreeuwen: ‘Surrealisme!’.
De drie jonge kunstenaars spelen met de waarheid met de taal van de surrealisten. Dit doen ze alle drie door een manipulatie van het oppervlak. Marques gebruikt huidachtige oppervlakten waarin ze lichaamsdelen laat verdwijnen. Het rauwe vlees dat nog opduikt en verschijnt aan de lens is confronterend gedetailleerd gefotografeerd. Elk haartje, ader, en huidschilfertje spreken de waarheid. De echtheid van het lichaam is onontkoombaar, maar wordt in een onrealistische omgeving geplaatst. Het lijkt glashelder, zoals de titel doet vermoeden, maar toont ook de laag achter het dat heldere glas.

Ook D’Ors werk interpreteer ik op deze manier. Een van haar foto’s bestaat uit een realistische tuin waarin een magische wolk opdoemt. Het contrast tussen de welbekende achtergrond die een tijdloosheid uitstraalt met het moment van de wolk die verwijst naar iets tijdelijks en onechts.
Haar foto’s zijn ook van echte voorwerpen, zoals stoelen in een ruimte. Deze objecten lijken vanzelfsprekend aanwezig in de vreemde sfeer die ze creëert. De witte stoel is natuurlijk gewoon een witte stoel, maar de zwarte vormen kan ik niet meteen duiden. Ik moet twee keer kijken om vast te stellen of het een meisje met zwarte panty’s en een rok in dezelfde kleur is of dat het een met zwart opgevuld silhouet van dat meisje is. Uiteindelijk besluit ik dat het een gevormd zwart oppervlak is.

Qui Yang gebruikt het oppervlak weer op een heel andere manier. Hij knutselt cruiseschepen op een knullige manier na en fotografeert zijn ruimtes. De onafgewerkte houten muren van zijn zogenaamde cruiseschip vormen een groot oppervlakte van de foto. De foto beslaat dan op zijn beurt weer de echte muur van de galerie. Zo kijk ik dus naar een muur, waarop een foto hangt van een gefotografeerde muur.

Eigenlijk zijn alle werken foto’s van de door mij verwachte installaties. Logisch misschien, maar wat is er gebeurd met deze installaties? Ik besluit het de galeriehouder te vragen. ‘Die zijn verdwenen…’ zegt hij met een geheimzinnige lach rond zijn mond.

www.mrmotley.nl

Light, bright en clear laten de jonge kunstenaars Cristina Marques (Spanje, 1976), Laura d’Ors (Spanje, 1973) en Qiu Yang (China, 1981) van zich horen. Ze zijn getalenteerd, eigenzinnig en gedreven. Vakkundig spelen ze met hun concept en materie. Met performance, film en fotografie creëren ze –ogenschijnlijk moeiteloos– een eigen, discipline overstijgende, beeldtaal. Het vertrekpunt is vaak het eigen lichaam of de mise-en-scène. Speels en weloverwogen zoeken de kunstenaars naar nieuwe aspecten van de realiteit. Het uiteindelijke werk, de foto of een film, is geen registratie van deze zoektocht, of een optelsom van het proces, maar volkomen autonoom en opvallend licht, helder en puur.

Lees ook het artikel uit Mr. Motley

Galerie Gist
Veemkade 358-364
1019 DH Amsterdam
Google maps

(020) 3318094
email ( gist#aapestaartje#gistgalerie.nl - schrijf i.p.v. #aapestaartje# een @)
www.gistgalerie.nl

Openingstijden
woensdag t/m vrijdag 13.00-17.30 uur
zaterdag 14.00-17.00 uur

The media have so strongly shaped our culture – especially its visual side – so much that this imagery has become part of our identity. Not only have the images themselves changed but also how they are made available to us. This is becoming less and less regulated on grounds of ideas or social and cultural identity. The beholder has become the focal point towards which everything gravitates. And so more and more research is done into what we want to see. The image is looking back at its beholder. “We become what we see”. This strange form of democracy creates a new morality for us viewers. Within this media landscape we have to recreate our identity, imposing a self on it. This is why ‘reality’ in the media has become so important. Creating a point of reference through which an identity may be formulated.

Interaction with our environment is the basis of our consciousness, our ability for creation. The autonomous motion that separates us from nature. We come loose from our surrounding where we interact with it and change it. This change then becomes part of our environment and of our own creation. This Renaissance – this double appearance – is the basis of my work. The moment when – through the images – you catch a glimpse of your reflection.”

email ( info#aapestaartje#theunbearablebeingoflightness.com - schrijf i.p.v. #aapestaartje# een @)
www.theunbearablebeingoflightness.com