Artikel in Mr. Motley
door Inez Piso, 18 juni 2008
Light, Bright en Clear
Laura d’Ors, Cristina Marques en Qui Yang
Ik stap Galerie Gist binnen met de verwachting dat er een installatie bestaande uit een vlezige knie en een pruik op mij wacht. Tot mijn grote verbazing is het een foto-expositie. Maar de fotografie van Cristina Marques, Laura d’Ors en Qui Yang stelt mij geenszins teleur. Deze drie kunstenaars kennen elkaar niet, er is geen sprake van een samenwerking, maar toch sluiten de werken nauw op elkaar aan. Alle werken aan de witte galeriemuren schreeuwen: ‘Surrealisme!’.
De drie jonge kunstenaars spelen met de waarheid met de taal van de surrealisten. Dit doen ze alle drie door een manipulatie van het oppervlak. Marques gebruikt huidachtige oppervlakten waarin ze lichaamsdelen laat verdwijnen. Het rauwe vlees dat nog opduikt en verschijnt aan de lens is confronterend gedetailleerd gefotografeerd. Elk haartje, ader, en huidschilfertje spreken de waarheid. De echtheid van het lichaam is onontkoombaar, maar wordt in een onrealistische omgeving geplaatst. Het lijkt glashelder, zoals de titel doet vermoeden, maar toont ook de laag achter het dat heldere glas.
Ook D’Ors werk interpreteer ik op deze manier. Een van haar foto’s bestaat uit een realistische tuin waarin een magische wolk opdoemt. Het contrast tussen de welbekende achtergrond die een tijdloosheid uitstraalt met het moment van de wolk die verwijst naar iets tijdelijks en onechts.
Haar foto’s zijn ook van echte voorwerpen, zoals stoelen in een ruimte. Deze objecten lijken vanzelfsprekend aanwezig in de vreemde sfeer die ze creëert. De witte stoel is natuurlijk gewoon een witte stoel, maar de zwarte vormen kan ik niet meteen duiden. Ik moet twee keer kijken om vast te stellen of het een meisje met zwarte panty’s en een rok in dezelfde kleur is of dat het een met zwart opgevuld silhouet van dat meisje is. Uiteindelijk besluit ik dat het een gevormd zwart oppervlak is.
Qui Yang gebruikt het oppervlak weer op een heel andere manier. Hij knutselt cruiseschepen op een knullige manier na en fotografeert zijn ruimtes. De onafgewerkte houten muren van zijn zogenaamde cruiseschip vormen een groot oppervlakte van de foto. De foto beslaat dan op zijn beurt weer de echte muur van de galerie. Zo kijk ik dus naar een muur, waarop een foto hangt van een gefotografeerde muur.
Eigenlijk zijn alle werken foto’s van de door mij verwachte installaties. Logisch misschien, maar wat is er gebeurd met deze installaties? Ik besluit het de galeriehouder te vragen. ‘Die zijn verdwenen…’ zegt hij met een geheimzinnige lach rond zijn mond.